Kopar hevur framúr góða tæringsmótstøðu í turrum umhvørvum, men tað er tilbøgiligt at mynda patina í høgum-vætu ella svávul-innihaldandi gassumhvørvum, og tað førir til eina øking í kontaktmótstøðuni. Yvirflatan á aluminium er tilbøgilig at mynda ein tættan oxidfilm, sum í staðin kann forða fyri víðari tæring. Men mótstøðan hjá oxidfilminum (umleið 10−6Ω·cm2) er nógv størri enn hjá koparundirlagnum (10−6Ω·cm2), og hon skal betrast við tinpláting, nikkelpláting ella anodiskari oxideringsviðgerð.
Viðvíkjandi ávirkanini av hita á elleiðsluna er hitastuðulin av mótstøðu hjá kopari (0,0043/ stig ) lægri enn hjá aluminium (0,0041/ stig ), men hitaútbreiðslustuðulin hjá aluminium (23,6×10−6/ stig ) er tann 14. (16,5×10−6/ stig ). Í støðum við munandi hitasveiggum eru termiska útbreiðslan og samdrátturin av aluminiumsstengunum meira eyðsýndur, sum kann elva til lossing á sambandspunktunum. Hetta kann lættast við bygnaðarligum sniðgevingum (so sum at bíleggja útbyggingarbil) ella við at nýta fleksiblar bindingar.